Vervolg 2

Ik heb er nu weer iets bijgekregen en ik moet over een maand weer komen.

Vrouwtje had ook de foto van Mélo naar haar doorgestuurd met de vraag of zij iets voor Mélo kon betekenen. Nu blijkt haar man daar ook in de praktijk te zitten hij is orthopeed . Ze heeft hem gevraagd om ook even naar de foto te kijken en vrouwtje advies geven.
Mélo moet toch rust houden en hij heeft ook Chinese kruiden gekregen en hij adviseerde ook fysio net als de DA waar Mélo was geweest.
Ik hoop toch zo dat mijn broer weer de " oude "wordt zodat we lekker samen kunnen rennen.

Nu ga ik met vrouwtje en Gerdie en famke op stap en alle vier missen we Mélo.
Ik moet wel zeggen dat ik nu wat meer met Fanke optrek. Anders speelde ik vaak alleen met Mélo. Helaas is Famke nu een weekje weg dus moet ik maar alleen met vrouwtje op pad.
Vrouwtje is maar druk met ons. Ze loopt trouw elke dag elke wandeling apart met ons. Verder gaat ze om de beurt met ons naar een bos of hei. Die loopt en rijd wat af.

Nu ga ik even slapen want ik ben zo moe van de indrukken en acupuntuur. 

Vervolg...

tja rust ....
Thuis belde vrouwtje eerst baasje maar op want die was ook al ongerust. Daarna belde Gerdie van Famke ook al, zo lief van haar.
De baasjes hebben besloten toch maar voor fysio te gaan.
S' maandags belde die mevrouw en donderdag moet ik daar heen.

Ondertussen heeft het zaterdag ook nog eens een keer gesneeuwd!
Geweldig wat leuk was dat! Ik mocht toch ook even gek doen van de baasjes maar wel met hun vlakbij dat ik niet samen met Noa uit mijn bol ging.
We vonden het prachtig jammer dat het weer zo gauw weg was.

Noa heeft ook iets nieuws, die gaat met vrouwtje naar een acupunturiste.
Ik ( Noa) ben af en toe een beetje ADHD vinden de baasjes. Vooral als ik thuis ben en er loopt iemand over de dijk langs ons huis. Ik wordt dan helemaal wild. Loop te blaffen en draven door huis. In de keuken ga ik op mijn achterpoten staan en loop zo door de keuken want dan kan ik nog zien wie er loopt. Daarna ren ik naar de bijkeuken en weer op mijn achterpoten want dan kan ik ook doordat raam het allemaal volgen. Dan sprint ik weer al luid neuriënd naar de kamer want door het zij raam zie ik ze ook nog lopen.
Ik hoor mijn baasjes dan heel niet , ik ben zo opgewonden en daarna TL. Ik hijg alsof ik een marathon heb gelopen. Vrouwtje had het daar laatst met de osteopate over en die adviseerde acupunctuur. Ze wist een hele goede.
Dus twee weken geleden ben ik met vrouwtje naar Deventer geweest daar heeft die mevrouw een praktijk. Ik de wachtkamer stonden twee mandjes met poezenbeesten erin. Spannend!!
Maar veel tijd had ik niet want er kwam een mevrouw naar ons toe en die zei hallo Noa you are een sweetie. Tja dan loop je wel mee.... Die mevrouw sprak met een Amerikaans accent ( vertelde vrouwtje hoor, weet ik veel) ik vond haar wel erg aardig en als zij mij sweetie noemt zal ik mij ook als een sweetie gedragen. Ik heb haar maar een paar likjes gegeven in haar gezicht en die mevrouw vond mij steeds leuker worden. Ze heeft met vrouwtje zitten babbelen over mij en toen ging ze mij aaien. Even later liet ze mij een bakje zien met speldjes in een watje gestoken. Weer aaide ze mij ze heeft toen speldjes in mijn rug gezet. Ik had het niet eens door!
Vlak daarvoor had ze in mijn liezen zitten voelen. Na de speldjes deed ze dat weer. Dit is goed zei ze. Ik ben er maar bij gaan liggen. Die twee (vrouwtje en die mevrouw) hadden het over kruiden etc en wat  dat inhield en zou doen. Ik had veel te veel energie en kon daar niet goed mee omgaan bla bla bla. Na een poosje haalde ze de naaldtjes eruit. Ik kreeg een paar lekkere koekjes en we gingen naar huis. Vrouwtje kreeg chinesekruiden mee die ze door mijn eten doet.
Ik weet niet wat het met mij is maar ik ben de laatste dagen wel relaxter. Dat zeggen mijn baasjes ook.
Vandaag ben ik weer bij die mevrouw geweest. Ze ging weer voelen en was heel tevreden. Ik kreeg weer naaldtjes in mij en ik heb haar weer kusjes gegeven (we zijn inmiddels dikke vriendinnen zij en ik )

Even bijpraten

inmiddels ben ik al 4x bij de osteopaat geweest. Steeds gaat het een week goed met mijn poot en dan mank ik weer s' avonds. De osteopate gaf aan toch nog maar eens foto's te laten maken. De blokkades in mijn rug heeft zij opgelost ,eigenlijk ik zelf, maar met haar hulp.

Dus ik moest vrijdags mee naar de DA. Wat een gedoe ik moest toch een roesje want dat zou makkelijker zijn. Ik kreeg een prikje en werd een beetje duf. Vrouwtje was gelukkig de hele tijd bij mij. En het duurde en duurde ... Wat bleek ... Voor de tweede x deed de rontghen apparatuur raar bij de DA. Heb ik weer hoor. De eerste keer in september/ oktober crashte de pc. De DA had nu alles nieuw maar nu deed de scanner die de plaat waar de foto opstaat het niet. Ze hadden maar twee platen  dus meer foto's zijn er niet gemaakt. De DA is heel druk geweest om dat ding weer aan de praat te krijgen maar nee. Een uur later kreeg ik weer een prikje en werd ik weer wakker. Ik leek wel een beetje dronken. De DA ging de platen ontwikkelen in zijn praktijk in Epe. De volgende dag werd vrouwtje gebeld. Op de foto van mijn rug zag hij iets aan de kant maar dat kon ook door de foto komen en op die van mijn voet zag hij niets. Ja we moesten nog maar een keertje terugkomen voor nw foto's.

Vrouwtje had iets van ik ga wel naar een ander die had het helemaal gehad met die apparatuur daar. Dus de vrijdag erop gingen we naar Hattem.
Daar was ik nog nooit geweest. Noa wel die is daar geholpen via laproscopie. We kwamen binnen en iemand zei al jeetje met dit weer denk je dat er een ijsbeer binnenkomt. Heb ik weer hoor! Maar ze vond mij wel mooi. Er zat nog een hond te wachten een zwart witte soort grote cockerspaniël. Die was niet zo aardig. En toen kwam er nog een oude cocker uit de behandelkamer die was leuk. Zijn vrouwtje was verbaasd mij te zien. Ze had nog nooit zo'n één als ik gezien. Of ik ook in huis kwam...ja natuurlijk.

Die zwart witte ging naar binnen jeetje wat stond die te gillen ! Leek wel een mager speenvarken. Ik wou gelijk niet meer. Maar daar trapte vrouwtje niet in. Eindelijk waren we aan de beurt. Dezelfde DA die Noa had geholpen begon aan mij te voelen. Ondanks de kou moesten we ook naar buiten om op de parkeerplaats heen en weer te lopen en in een drafje. Toen moest ik weer mee naar binnen. We gingen naar een andere kamer en ik kreeg weer een prikje. Slaperig dat ik werd maar niet zoals de vorige keer. Ze tilden mij op en ik werd op mijn rug in een kussen gelegd. Ze droegen alle drie rare jassen herinner ik mij. Ik hoorde vrouwtje nog zeggen dat ze medelijden had met de ridders van vroeger. Ze had een hele zware loden jas aan ..dat moet... Is veiliger. Na nog wat getrek aan mij mocht ik van de tafel op een kleedje liggen en kreeg ik weer een prikje. ik werd weer een beetje wakker. Ondertussen hoorde ik ze over mij praten. De rug ziet er heel mooi uit en zijn heupen ook. Vrouwtje was al blij met dit nieuws. Toen kwam de foto van mijn voet. Wat zie je vroeg de DA aan vrouwtje. Daar zit een Barstje/ scheurtje lijkt wel. Klopt dat is een sesambotje zei de DA. En nu...vroeg vrouwtje. Ja opereren kan maar geeft niet altijd het gewenste resultaat. Intapen kan ook maar met zo'n grote zware hond geeft dat weer extra belasting op rug en andere poten. Hij adviseerde fysiotherapie en toch vooral rust.