De laatste tijd gaan wij regelmatig op zaterdag mee " winkelen". Niet dat wij nu elke winkel ingaan maar we gaan mee naar de markt en lopen door de winkelstraat. Ik ben dat wel gewend maar voor Noa is het toch nog wel vermoeiend. Die is vaak zo moe daarna. Het zijn ook best veel indrukken voor haar maar het gaat heel goed. Mensen mogen haar aaien en honden mogen van haar rustig voorbij lopen en fietsers vind ze ook goed.
De baasjes willen als het even kan dit 1x in de 14 dagen doen. Ik vind dat niet erg want we gaan vaak wel iets lekkers halen bij de dierenwinkel voor we naar huis gaan .
Voor Noa is dit ook heel goed en die is nu ook al veel meer ontspannen aan de riem.
Op Hondenschool gaat het nog wisselend. Gisteren ging het heel goed.
Ik Noa was gisteren weer alleen met vrouwtje op stap. We moesten met de pont over want de Hondenschool ligt aan de andere kant van de IJssel. Maar door het hoge water waren we bang dat we niet over konden. Gelukkig ging de pont nog. Wat een water zo vlak langs de weg. Ik vind die pont nog steeds een beetje vreemd. Het maakt zo'n lawaai als hij aan land gaat en als we erop rijden.
Terug moeten we via de andere pont die maakt weer andere geluiden.
Gisteren op Hondenschool waren we maar met zijn drieën. Het ging heel goed, moet ook wel want ergens in januari moet ik examen doen. Ik was zelfs de voorbeeld hond met tandjes laten zien.
Ik moet dan zitten en vrouwtje zegt dan Noa even tandjes kijken. Nou dat vind ik dan wel goed eerst links dan rechts en dan de voorkant. Ik blijf dan rustig zitten.
Het parkoer heb ik ook goed gelopen en af blijven terwijl vrouwtje wegloopt en er andere honden voorbij komen doe ik ook heel goed op Hondenschool.
Thuis is dat natuurlijk heel anders. Thuis denk ik dat alles wat ik kan zien vanuit de tuin van ons is.
Ja en dat moet ik bewaken, dat hoort gewoon bij mijn ras.
Volgens " mama Karin" is 2 jaar zijn een moeilijke leeftijd. Klopt ook wel want vrouwtje weet soms niet wat ze met mij aan moet. Ik kan heerlijk dwars zijn ik ben een echte eigenwijze Pyr dame. Mijn broer Mélo is veel te lief en te relaxt voor een Pyr reu.
De baasjes zijn daar wel blij mee. Af en toe hoor ik ze zeggen Pfff je zal maar twee van die hebben. Ze hebben het dan over mij. Maar ze zijn ook wel heel gek met mij.
Het baasje van Odie zei op de Pyr wandeling dat hij wel blij was dat vrouwtje nu ook een Pyr met echt Pyr karakter heeft.
Zij hebben Mélo leren kennen en die is rustig, loopt netjes mee, doe niet gek naar andere honden en fietsers etc. Mélo was hun beeld van een Pyr. Totdat zij Odie kregen die is net als ik. Wij hebben veel dezelfde trekjes Odie en ik.
Maar vrouwtje heeft er vertrouwen in dat het goed komt met mij als ik wat ouder ben.
De baasjes willen als het even kan dit 1x in de 14 dagen doen. Ik vind dat niet erg want we gaan vaak wel iets lekkers halen bij de dierenwinkel voor we naar huis gaan .
Voor Noa is dit ook heel goed en die is nu ook al veel meer ontspannen aan de riem.
Op Hondenschool gaat het nog wisselend. Gisteren ging het heel goed.
Ik Noa was gisteren weer alleen met vrouwtje op stap. We moesten met de pont over want de Hondenschool ligt aan de andere kant van de IJssel. Maar door het hoge water waren we bang dat we niet over konden. Gelukkig ging de pont nog. Wat een water zo vlak langs de weg. Ik vind die pont nog steeds een beetje vreemd. Het maakt zo'n lawaai als hij aan land gaat en als we erop rijden.
Terug moeten we via de andere pont die maakt weer andere geluiden.
Gisteren op Hondenschool waren we maar met zijn drieën. Het ging heel goed, moet ook wel want ergens in januari moet ik examen doen. Ik was zelfs de voorbeeld hond met tandjes laten zien.
Ik moet dan zitten en vrouwtje zegt dan Noa even tandjes kijken. Nou dat vind ik dan wel goed eerst links dan rechts en dan de voorkant. Ik blijf dan rustig zitten.
Het parkoer heb ik ook goed gelopen en af blijven terwijl vrouwtje wegloopt en er andere honden voorbij komen doe ik ook heel goed op Hondenschool.
Thuis is dat natuurlijk heel anders. Thuis denk ik dat alles wat ik kan zien vanuit de tuin van ons is.
Ja en dat moet ik bewaken, dat hoort gewoon bij mijn ras.
Volgens " mama Karin" is 2 jaar zijn een moeilijke leeftijd. Klopt ook wel want vrouwtje weet soms niet wat ze met mij aan moet. Ik kan heerlijk dwars zijn ik ben een echte eigenwijze Pyr dame. Mijn broer Mélo is veel te lief en te relaxt voor een Pyr reu.
De baasjes zijn daar wel blij mee. Af en toe hoor ik ze zeggen Pfff je zal maar twee van die hebben. Ze hebben het dan over mij. Maar ze zijn ook wel heel gek met mij.
Het baasje van Odie zei op de Pyr wandeling dat hij wel blij was dat vrouwtje nu ook een Pyr met echt Pyr karakter heeft.
Zij hebben Mélo leren kennen en die is rustig, loopt netjes mee, doe niet gek naar andere honden en fietsers etc. Mélo was hun beeld van een Pyr. Totdat zij Odie kregen die is net als ik. Wij hebben veel dezelfde trekjes Odie en ik.
Maar vrouwtje heeft er vertrouwen in dat het goed komt met mij als ik wat ouder ben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten